Gaven

Een van de voordelen van het ouder worden is dat je nog weet hoe het vroeger toe ging. We denken weleens dat alles bij het oude blijft, maar niets is minder waar. Heel vroeger, zelfs voor mijn tijd, was een zieke thuis verstoken van de kerkdienst. Wanneer door wat voor reden ook de gang naar de kerk onmogelijk was geworden, dan hoorde je nooit meer een preek. U begrijpt hoe verdrietig immobiliteit in die dagen was voor het geestelijke leven. Niet voor niets heeft men zich geschaard rondom (uitgegeven) preken van bekende dominees. Zo las iemand de preek en de overige aanwezigen luisterden. Daarna was er voldoende ruimte voor gebed en gesprek.

In mijn jeugd was er het verschijnsel van bandrecorder. Er was in veel gemeenten een bandrecorderdienst en zij die niet meer ter kerke konden komen, kregen in de week een ogenblik de bandrecorder te leen met de dienst van de zondag. De bandrecorder werd in de loop van de tijd ingewisseld voor cassettebandjes. Dat was logistiek een stap vooruit. Geen gesleep met een groot apparaat, maar enkel het bezorgen van een bandje. Dit hoefde ook niet meer gelijk te worden opgehaald want er waren genoeg bandjes in omloop. De allernieuwste ontwikkeling op dit spoor was de aanschaf van CD’ s in plaats van cassettebandjes.

De ontwikkeling staat echter niet stil. Er kwam een eenvoudiger middel op de markt. De kerktelefoon. Het voordeel hiervan was dat de kerkdienst op de zondag zelf op het uur van de kerkdienst te beluisteren is. De bandjes bleven gangbaar voor speciale diensten, die mensen wilden bewaren. Maar het rechtstreeks meeluisteren was een grote stap vooruit. Maar het tijdperk van de telefoon raakte op zijn eind. Het werd te duur. Zorgen alom. Toen kwam de kerkradio. Ontvangst vanuit de ether direct in de huiskamer. Een van de diaken brengt een kastje voor ontvangst en men kan elke dienst direct meeluisteren. En de jongste ontwikkeling is het internet. Men kan overal ter wereld de dienst meebeleven via computer of slimme telefoon. Fijn voor hen, die niet naar de kerk kunnen.

Voordat de computer via internet zijn intrede deed, waren er altijd diakenen of gemeenteleden, die met de apparatuur ook een busje meenamen waarvan de inhoud bestemd was voor de kerk. Want een van de voorrechten tijdens de kerkdienst is dat de gaven worden ingezameld. Wij brengen iets mee voor de dienst des HEEREN. Wanneer men niet naar de kerk kan, dan kunnen de gaven geen kant op. Daar is in voorzien. Bij de bandrecorder, het cassettebandje, de CD, de kerktelefoon en de kerkradio wordt een busje bijgeleverd om niet verstoken te zijn van de inzameling van de gaven. Maar met de komst van scanner en internet komt er geen diaken meer aan te pas. De mogelijkheid om de gaven te geven is weggevallen. Dit is geen goede ontwikkeling. De gaven brengen hoort bij het geestelijke leven. Daarom is het van het grootste belang om u bewust te zijn van het feit de kerkdienst meeluisteren buiten de kerk enige creativiteit van uzelf vereist. Waarom maakt u niet zelf een potje waar u de gaven in kwijt kunt? De diakenen zijn altijd bereid om uw gaven in ontvangst te nemen. Niemand onderschatte de kracht van de offervaardigheid.